Rola Warszawy w rozwoju ruchu oporu
Zbliżanie się Armii Czerwonej do ziem polskich, konsolidacja obozu lewicy i niepowodzenie planu „Burza” postawiły rząd Mikołajczyka przed ponownym nawiązaniem kontaktu z rządem Związku Radzieckiego. W czerwcu 1944 roku Mikołajczyk uzyskał zapewnienie pomocy rządów Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii w tej sprawie. Na interwencję Churchilla, Stalin obiecał przyjąć szefa emigracyjnego rządu polskiego i przeprowadzić z nim rozmowy polityczne. W toku przygotowań wyjazdu do Moskwy w otoczeniu premiera zrodził się plan poderwania ludności Warszawy do zbrojnego powstania. Znaczny procent ludności stolicy brał udział w konspiracji i ruchu oporu. Warszawa była centrum tego ruchu. Tu mieściły się lokale konspiracyjne, siedziby kierownictw poszczególnych organizacji polskich, powielarnie i drukarenki drukujące prasę podziemną, ośrodki szkoleniowe oraz ukryte wytwórnie i magazyny broni. Szczególną rolę odgrywało tajne nauczanie i kolportaż prasy Polski poziemnej na ziemiach polskich.
W Moskwie przyjęto objęcie władzy przez Piłsudskiego z niepokojem, obawiając się odnowienia jego polityki wschodniej. Piłsudski był jednak daleki od jakiejkolwiek ekspansji, rozumiejąc, że dobre stosunki z sąsiadami stanowią gwarancję bezpieczeństwa...
Stosunki z Niemcami
Stosunki z Republiką Weimarską były bardzo napięte. Od 1925 roku trwała wojna celna, a niemiecka mniejszość narodowa – powołując się na traktat mniejszościowy, który Rzeczpospolita musiała podpisać po zakończeniu I wojny światowej –...
Nowa linia polityczna
Wraz z wytyczeniem nowej linii politycznej dla polskiej dyplomacji Piłsudski sformułował praktyczne cele polityki zagranicznej. Należało do nich utrzymanie dobrych stosunków z sąsiadami, zagwarantowanie statusu Gdańska, odzyskanie Zaolzia i porozumienie...